Varattih pomeššikat, da kapitalistat opaštua trudieččijua rahvasta. Äijäldi varattih.
Vain šuuri hädä kirja miehestä zastuavi heidä opaštua trudiečijoida. Ruvettih avuamah skolie kirikkölöin luoh, kaikella prihodalla yksi škola. Ennen voinua vain kuda miššäi avauvuttih zemskoit školat. Yksi einin kakši školua volostissa.
No elgiä työ vain duumaigua, što šielä tiijändiä lapšilla annettih. Ei annettu. Kaikkie šuurembi zaduačča niillä školilla oli ze, štobi kažvattua nuorizo jumalan varaja, cuarin počitaiččija, — tyyni ruadaja kapitalistalla, da pomeššikoilla. Opaššettih saltarie lugomah, molitvoida i vähäzen kirjah.
Vielä vähembi školua oli nacmenoilla varoin. Varaji cuarin vluasti, što trudieččijat lietäh kirjamiehet i keksitäh kaiken hiän motuksen. Ei sillon liene vägie täh rukah eksploatiruija trudieččijoida. Varattih trudieččijoin maltevundua. Varattih, što trudieččijat luvvah hiät omilda nissoilda i proijitah hiän hyvät päivät.
Mužikkua opaštua, kuin kondieda čiepistä laškie, paistih bajarit. Žentän oli miän mua kirjattoma i pimie, nälgähine i redukas.